Deniz Cupi

Barku i detit mban gjithçka në vete Të gjithë plehrat e tokës janë aty e ai i tret në heshtje I pastron në kripë e i kthen në rërë E në mëngjes rri i qashtër e i kaltër Në qetësinë që s’do t’ia prishë kush Ti i hedhë të gjithë vlugun e llumin e shpirtit tënd E ai prapë të lanë e të pastron si një nënë fëmijën e saj E ti zhytesh në barkun e tij, ushqehesh nga barku i tij, loz në barkun e tij Del i ripërtërirë për t’u hedhur përsëri të hënën në vrullin e egër Duke ndotur shpirtin e trupin e kridhesh prapë në det E përsëri, e përsëri Ai shkëlqen aty çdo ditë në pritjen e fëmijëve të paftuar.