Stablo života
by Ana Vulić
Istina je muk kad šutnja ustukne,
Ona je kašalj nepomičnog preneraženja,
Živi duh usplahirene duše
I orden brižno sazdan.
U njoj bilo naše kuca,
Udišuć' nebo,
mirisu vraća dahove,
da od truda predahne.
Sad tu je, a opet nije,
Plaha kao srna, tvrda kao kamen,
Zrela kao tajna,
U san odlazi, iz jave ponire.
Published on the Writory Wall.